Bij deze even kort mijn gedachten over de uitvoering van Next To Normal (N2N), door NANOEK, Oktober 2026. Het bevat slechts hele lichte spoilers.
Ik zag deze afgelopen vrijdag in Eindhoven. Het was even afwachten of we wel konden gaan, want de kaartjes waren bizar duur voor wat ik als een kleine musical (of klein muziektheater) zou omschrijven. Maar uiteindelijk werden dingen geregeld, bedragen gesplitst, en konden we met het halve gezin gaan.
Dat we wilden gaan stond namelijk vast. Het is een van de favoriete musicals van mij en mijn gezinsleden. De muziek en het verhaal zijn geweldig (met uitzondering van een stuk aan het einde misschien). Eén van de twee is al fijn voor een musical, maar allebei tegelijkertijd komt eigenlijk nooit voor. De meeste musicals hebben een interessante opzet maar matige nummers, of hele fijne nummers maar geen verhaal te bekennen (*ahem* Cats *ahem*).
Het is een van de weinige musicals die ik kan aanzetten en van begin tot eind kan luisteren. Zonder verveeld te raken, zonder iets te skippen.
Terwijl Nederland het superleuk vindt om Mamma Mia elke twee jaar terug te brengen, en soldaten in bepaalde kleuren eindeloos te blijven verlengen, worden goede musicals als deze bijna nooit opgevoerd. Dus we moesten wel gaan.
Wat was onze conclusie?
De zang was ijzersterk. Willemijn Verkaik (moeder) is natuurlijk een powerhouse die volgens mij fysiek niet in staat is om vals te zingen. De broer en zus waren allebei erg goed. De psycholoog vond ik eigenlijk nog het meest “makkelijk” zingen en praten van ze allemaal.
Edwin Jonkers (vader) moest in het eerste nummer even opwarmen, maar daarna ging het vrij goed. Hij was volgens mij wel verkouden (aan het worden), want richting het einde probeerde hij subtiel een paar keer te kuchen en ging de zangkwaliteit ietsje achteruit. (Vergeleken met de vrouwenstemmen waren de mannen toch een stukje minder krachtig en duidelijk gearticuleerd.)
Dat kuchen is niet erg, want de halve zaal zat te kuchen en snotteren. Mijn moeder nog het meeste van allemaal. Je probeert je momentjes te kiezen, maar als je moet kuchen tijdens een dramatische stilte, tja, je kan het niet tegenhouden :p
Degene die Henry speelde was de enige zwakke schakel in onze ogen. Verder heb ik ook niks te zeggen over hem eigenlijk :/
De muziek was ook ijzersterk, gewoon soms een beetje … anders. Toen de pauze aanbrak zeiden we allemaal hetzelfde. Het voelde alsof de nummers wat “zachter” werden opgevoerd. Niet alleen in volume, maar ook iets minder volle instrumentatie, iets minder intens gezongen, iets meer vertraagd. (Zeker de broer wilde soms nog wel eens … creatief zijn met hoe hij de maat van het nummer interpreteerde. Niet slecht, maar anders.)
Nou ben ik zelf wel fan van rock en van knallen als het nodig is, dus dat was een beetje jammer op een of twee nummers, maar bij andere nummers ging het er wél vol op en was het gewoon erg goed.
Het verhaal blijft goed, behalve stukjes van het einde. Next 2 Normal is een van de weinige musicals waarbij het verhaal gewoon consistent goed blijft en doorloop van begin tot eind. Geen onnodige dansnummers van 10 minuten die het plot stil laten staan. Geen kinderachtige wendingen om het idee te wekken dat er iets interessants gebeurt. Geen eerste akte die superlekker loopt, en dan een tweede akte die geen idee heeft wat het aan moet met deze musical.
Deze musical heeft een opzet, een ontwikkeling, een grote gebeurtenis rond de pauze, een volgende ontwikkeling, en dan een climax en passende afronding. Het voelt stom om te zeggen, maar N2N is beter dan bijna alle andere musicals/rock operas omdat het een verhaal probeert te vertellen.
Het probleem met het einde is het slechtste nummer van de musical (“Why Stay?”) én dat het eigenlijk drie keer dezelfde scene na elkaar doet. (Eerst moeder met psycholoog, dan moeder met dochter, dan moeder met vader.) Drie keer proberen vrijwel precies hetzelfde gesprek en emotionele moment te laten aanslaan is … lastig. Het was misschien efficiënter geweest als het samen werd genomen óf als de drie situaties op compleet andere manier hun climax bereikten / werden afgerond.
Het acteerwerk was erg sterk, maar de timing was vaak verkeerd. Dan gingen ze té snel door een belangrijk moment heen, en stonden dan juist weer lang stil bij iets dat tempo nodig had. Dan werd er een grap pf beweging gemaakt, maar precies op het juiste moment waardoor hij eigenlijk niet landde. Ik twijfel nog steeds of dit nou bewuste keuzes waren of simpelweg een groep die nog iets meer op elkaar ingespeeld moet raken. Het was niet zo storend, maar dat kwam vooral doordat ik het stuk zo goed ken.
Degene die het decor deed heeft ze echt bestolen. Wat was dat!? Een lelijk patroon over de grond en de muur, twee blokken, en een trap? Verder niks? Niet eens attributen, of verandering, of iets?
Ergens in de eerste akte gooit de moeder haar pillen weg. In deze opvoering maakt ze een gooiende beweging naar achteren, richting de band, terwijl ze niks in de hand heeft/gooit. Dit was extreem verwarrend voor mijn ouders die het stuk niet kenden en die in de pauze moesten vragen waar dat allemaal op sloeg. Hadden ze nou echt geen prullenbak op het toneel kunnen zetten?
Dit gebeurde nog een paar keer. Je hebt minimalistisch decor en je hebt te weinig decor. Dit was te weinig, te oninteressant, te homogeen. (De kostuums/kleding was ook een beetje apart, maar niet perse op een slechte manier. Gewoon bijzondere keuzes die ons opvielen of waarover we moesten lachen.)
Gelukkig is dit vooral muziektheater (in plaats van een volledige musical)—een rock opera, misschien—en is het decor dus niet zo van belang. Het is vrijwel net zo sterk als er geen decor is. Maar dit decor wist op een of andere manier perfect het midden te vinden tussen beide uitersten en stond daarmee juist in de weg.
Dus, al met al, als ik toch een rating moet geven, dan 4 uit 5 sterren.
Het leukste moment was nog toen we weggingen. We verlieten het theater door de ingang van de werknemers en artiesten. (Mijn vader werkt in dat theater, dus we gingen via de kantoortuin naar buiten.)
De deuren schuiven open … wij zijn rustig met elkaar in gesprek …
We krijgen de schrik van ons leven als zeker twintig mensen ons staan op te wachten.
Een gigantische kring rondom de opening kijkt hoopvol toe terwijl wij naar buiten stappen. Binnen twee seconden slaat die hoop om in verwarring, terwijl ze proberen te ontdekken of wij een van de acteurs van het stuk waren—misschien de muzikanten?—en of ze onze handtekening willen.
Wij weten niet wat we moeten doen, dus ik zeg “Hallo”, mijn broertje zegt “Goedenavond”, en mijn vader zwaait en zegt “Bedankt” :p Vervolgens draaien we gauw naar links en lopen snel weg.
Ik heb ineens veel meer respect voor artiesten die dit meemaken. Het is echt super intimiderend als er een kring van fans rond de uitgang staat en je ineens aanstaart, terwijl jij dacht rustig naar buiten te stappen en naar de auto te lopen.
Tot zover mijn gedachten!
